De weg vervolgen

De weg vervolgen

Wandelen in Zuid-Frankrijk met Pelgrim de Ezel

In al de liefde en verbondenheid die ik heb mogen ervaren op het Pelgrimsnest, heeft de vervolgstap van de reis zich langzaam uitgekristalliseerd. Op de drempel sta ik nu, dit nieuwe avontuur aan te gaan. Ik heb er zin in. En hoe mooi het allemaal in elkaar samen is gevallen, toch heb ik veel er veel over gepiekert. De fietsers die langs kwamen, deden het verlangen naar de fiets oplaaien. De fiets die in Brussel heb achtergelaten. De winter door lopen naar Santiago leek mij nog even een idee, tot ik mij bedacht dat het weer in deze tijd van het jaar niet echt optimaal is voor zo’n tocht. Het liften heeft mij de vorige keer erg veel gebracht en het zette mij recht voor de deur af. Maar toch, het verlangen de kilometers zelf af te leggen groeide en groeide.

Zo mooi is het te merken hoe het leven zich voor je ontvouwt, wanneer je in vertouwen en verbinding bent. Zoals op de zondagmarkt in Espéraza, waar ik ontspannen langs de marktkramen liep. Wederom was de markt een uitstalling van kledij uit Nepal en Tibet. En lagen er handgebonden schrijfboeken uit India. En daar tussen op de grond zat nog een enkele ambachtsman stukken hout te bewerken tot vorken, lepels, kammen en combinaties ervan.

Bij de kraam waar verse groenten en fruit lagen gepresenteerd, vond ik John temidden van een warm gezelschap. Waar ik bij eerdere bezoeken aan deze markt voornamelijk toeschouwer was van de hartelijke omhelzingen, deelde ik deze nu met John, zijn vrouw en de rest van het gezelschap. Het was goed John weer te zien. Samen met hem heb ik de eerste weken op het Pelgrimsnest in rust, vrede en liefde doorgebracht. Binnen enkele tellen was het avontuur voor de boeg het gespreksonderwerp en werd mij de mogelijkheid in de schoot geworpen, John’s fiets op te gaan halen in Murcia. Een idee dat ik met beide armen omarmde.

En toen…

Was er een fiets!

En hoe neem je dan alles met je mee? In tassen. Ja. Ook die tassen vielen mij zo in de schoot. Daarvoor moesten we eerst naar Albière voor een avond klanken bij vrienden van Eddy, georganiseerd door John. In een gezelschap van Engelse, Franse, Belgische, Duitse, Amerikaanse en Nederlandse komaf stonden we hand in hand in een kring. Een goed verwarmde woonkamer gevuld met klankschalen, triangels, edelstenen en een veelal aan spirituele getinte schilderijen en beelden, vormde het decor voor deze avond. Een voorstelronde waarin een ieder in volle openheid een korte introductie van zichzelf deedt, vormde de inleiding van een geluidsspectakel, dat ik eerder nog niet heb zo heb meegemaakt. En waaraan ik met groeiende overtuiging meedeed. Klanken diep uit de onderbuik, borst, keel en mondholte klinkende als “Oehm”, “Aah”, “ieh”, “Grr” etc., uitgestoten in korte en lange halen, vormden zich tot een harmonieus klinkend geheel. Een geheel waaraan een ieder zijn eigen unieke bijdrage deedt. Met gesloten ogen zag ik een wereld aan beelden en inzichten voorbij komen. Zo zag ik inheemse stammen dansend om een vuur en ik zag een grote groene wervelende wind vanuit ons midden opstijgen. Ook voelde ik een verschuiving in de aard van mijn reis. Bij het eerste vertrek in Maart was deze gericht op het planten van bomen om de wereld te redden, zoals ik omschreef. Daarmee bedoelende de handelingen op de buitenwereld gericht. En de beweging welke ik bemerk, mij daarbij steeds meer naar binnen richten. Het vinden van dat wat ik ben, het groeien in bewust-zijn. En het in lijn hebben van het hoofd, het hart en de handen. Om vanuit deze gegronde, verbonden en krachtige houding de wereld tegemoet treden. Ofwel het planten en verzorgen van de boom in mij.

diner na het klankconcert

Met Eddy deel ik het enthousiasme over de voor de boeg liggende tocht. En dat ik nog geen oplossing heb voor de bagage. Hij laat mij zien dat de overvloed waarin wij leven, ook het Pelgrimsnest niet heeft overgeslagen. In een kast liggen zoveel fietstassen dat ik even stil val bij het maken van de keuze. En dan is er ook nog een perfect passende fietshelm. Het duurt even voordat het besef indaalt hoe het leven zich allemaal zo voor mij heeft ontvouwen in deze dagen. Hoe ik zoveel mag ontvangen en hoe alles zich heeft gevormd tot een concreet vervolg van het avontuur. Eenmaal ingedaald is Eddy in de buurt, met wie ik deze dankbaarheid stromen kan laten in de vorm van wederom een hartverwarmende omhelzing.

Nu met de werken zo goed als af, kakt iedereen in. De motiviatie tot werken daalt en een ieder spendeert deze dag wel een gedeelte uitgeteld op de bank of in bed. Zo kom ik terug uit een dagdroom en merk ik dat iedereen het heil al weer binnen zoekt. Een naderend afscheid van een enorm waardevolle plek en mensen, komt bij mij altijd weer met wat verdrietige gevoelens. Zo ook één van deze dagen. En wederom had ik de keuze, leeft het verdriet mij, of leef ik het verdriet. Ik verkoos het verdriet te leven, te voelen, te waarderen. Gevuld met liefde, dankbaarheid en vertrouwen vervolg ik mijn weg.

5 gedachten over “De weg vervolgen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *