Lessen uit Chili

Lessen uit Chili

voorspoedige start

Terug in Nederland ging alles als van een leien dakje. Ik voelde mij warm ontvangen in mijn moederland. Met de Jetlag nog in de benen, liep ik op Living Village een prachtige vrouw tegen het lijf. Beiden wisten we; “Dit is goed en we gaan ervoor!” Er was een sterke drive om snel werk te vinden. En zo rolde ik van de fabriek het Klimbos in. Niet veel later waren mijn dagen gevuld met ren- en vliegwerk, en het tegenovergestelde in de horeca.

Met het aanbreken van de herfst kon ik de oogsten van mijn inspanningen met een nieuwe laptop. Zo kon ik aan de slag met de ideeën die tot nog toe op kladjes en notities in de telefoon stonden.

De herfst viel. De winter diende zich aan. Ik kroop naar binnen. Het horecawerk viel mij zwaar. Het duurde niet lang voordat ik ermee besloot te stoppen. In de rust die ik hiermee vond, ontstond nieuwe ruimte voor mijn fluit. Deze lag al tijden geruisloos in een hoekje van de slaapkamer.

Nieuw opgedane contacten met lieve mensen, maakten het mogelijk een ruimte te vinden voor de workshop die ik wilde organiseren. Het plezier, de dankbaarheid en de creativiteit welke ik op de dag van de workshop voelde, spoorden mij aan meerdere ideeën uit te werken. Zo draaiden mijn hoofd en nieuwe p.c. overuren. Ik zweefde hoog rond in de wolken, terwijl mijn leeglopende bankrekening mij bezorgde. De spanning in mij groeide.

De eerste workshop: “(Fluit je) hartenklanken” bracht nieuwe contacten. Één van deze contacten, Jan zag het wel zitten deze workshop te herhalen binnen de kring van van zijn sjamanistische en therapeutische vrienden. Zo klonken in Roosendaal nog tweemaal de hartenklanken van verschillende groepen mensen. Ook kwam het idee van Sabine sneller in de praktijk dan verwacht. Samen deden we een helingsritueel van meditatie, handopleggingen en reinigende kruiden rook in de uit nood ontstane nieuwe sessieruimte.

de eerste workshop: Hartenklanken

Het wegvallen van mijn nieuwe aanstelling bij een restaurant in Breda, bracht mij er uiteindelijk toe bij mijn vader aan te kloppen. De paar dagen welke ik tot nog toe voor hem heb mogen werken, merk ik het belang van dit contact. Ik leer hem op een nieuwe manier kennen. En hij is de beste coach op dit vlak die ik mij kan wensen. Hij herkend mijn sterktes en zwaktes en weet mij hier goed in te coachen.

Breekpunt

Ondanks al de mooie ontwikkelingen, groeide de spanning door. Op een zondagmorgen, wanneer Sabine en ik alle tijd hebben met elkaar te zijn, wentelt mijn hoofd zich weer in zorgen. Ik ga op slot bij het onderwerp mijn gevoel van eigenwaarde is. Ik sluit mij volledig voor Sabine af. En wil niets van haar horen. Ze geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen en duwt, trekt en liefkoost mij tot ik breek en mij realiseer dat ik hulp nodig heb in het proces mijn gevoel van eigenwaarde te vergroten. Ik zie Jan als de uitgelezen persoon mij hierbij te helpen. Wanneer ik hem bel met mijn hulpvraag schiet ik vol met tranen. En feliciteert hij mij met deze moedige stap. Met open hart ontvangt hij mij en gaan wij aan het werk.

Flashback

De laatste dagen komt er geregeld één specifieke herinnering terug, uit mijn periode in Zuid-Amerika. In noordelijk Chili stond ik met de Grote Oceaan achter mij, de droogte in te kijken van de woestijn. Oostelijk doemde de bergen op. Naast een strak blauwe lucht, domineerde het bruingeel-grijze zand de omgeving. Het donkergrijze asfalt doorkruiste het kale landschap.

Op weg door Chili

Ruim een uur stond ik in de verte turen langs deze hitte absorberende slang van asfalt. Af en toe kwam er een auto of bus langs gereden. Het opsteken van mijn duim, als universeel lift-gebaar wierp maar geen vrucht af. De roodkopgier, welke iets verderop op een rotsblok zat trok al een tijdje mijn aandacht. Ik wilde er dichter naar toe lopen voor een foto.

Maar, ik zat vast aan mijn stekje. Wat nou, als er net die ene auto langskomt, die mij een lift wil geven? Dan mis ik mijn ritje naar het zuiden! Zo bleef ik stug in de hitte staan. Langzaam zonk de moed mij in de schoenen. En begon ik mij zo beweeglijk als een steen te voelen. De gedachte een bord te maken schoot door mijn hoofd. Daarvoor had ik een stuk karton nodig en een dikke stift.

Die had ik hier niet voor handen Maar, misschien kan ik dat bij het wegrestaurant vinden, dacht ik. Uiteindelijk vond ik de gier interessanter en liep ik dichterbij voor een beter zicht en een foto. Eenmaal in beweging gekomen, diende de volgende stap zich ook gemakkelijk aan. Ik liep het wegrestaurant in. En probeerde uit te leggen wat ik nodig had. Met grote rode letters schreef ik uit: “A”, “N”, “T”, “O”… Terwijl ik hiermee bezig was, deed de enige gast in dit wegrestaurant de laatste happen van zijn lunch. “F”, “A”. Hij wenkte mij. Ik moest opschieten met mijn bord, want hij wilde mij wel een lift geven, om mij op weg te helpen. Snel schrijf ik de laatste letters: “G”, “A”, “S”, “T”, “A”.   

Ik was weer in beweging en zou diezelfde avond nog in Antofagasta aankomen.

Liften in Chili

Parallel

Terug naar Roosendaal. Terug naar nu. Wat is er zo bijzonder aan deze herinnering? En waarom komt hij nu bij mij terug? Misschien is er een symboliek in te vinden met de situatie waarin ik mij nu bevind.

Liften

De liftende Wouter langs de kant van de weg in 2018 te Chili, staat nu met zijn c.v. in de hand bij een rij van uitzendbureaus. Of misschien sta ik wel met mijn fluit, dromen, wensen en aspiraties langs deze weg.

Wanneer ik het uit het licht van de fluit bekijk, herken ik bij mijzelf de valkuil te hard te focussen op iets dat nog pril is, dat nog klein is, dat nog maar net gezaaid is, en waarvan ik nu al wil oogsten. Het hele proces van groeien en bloeien sla ik over. En zo dreig ik dit kwetsbare jonge plantje dat zichzelf nog moet leren dragen vol te hangen met extra gewicht.

Uit het licht van de uitzendbureaus, zie ik dat ik weer precies hetzelfde doe als voorheen. In het zoeken naar werk, schuif ik hele stukken van mezelf achter het gordijn. En dreig ik genoegen te nemen met een functie van hersendodend werk in een grijze fabriekshal.

In beide gevallen is er een ingesleten patroon aan het werk. Een patroon dat uitgaat van de overtuiging er niet te mogen zijn, niet goed genoeg te zijn. En het niet waard te zijn.

Afstand nemen

Het moment dat ik naar de gier toeloop, geef ik gehoor aan een gevoel van binnen dat al een tijdje aan de deur klopte. Vanuit de gedachte een lift te vinden op deze plek lijkt dat een onlogische actie. Maar eigenlijk zet dit een stroom van synchroniciteiten op gang.

Wanneer ik de eerste workshop plan, neem ik afstand van wat ik eigenlijk zou moeten doen. Tenminste, vanuit het perspectief werk te moeten vinden. Ik verkies mijn gevoel te volgen en toe te geven aan een verlangen dat al tijden aan de deur klopte. De hieruit ontstane gebeurtenissen, helpen mij al aardig op weg te helpen richting; “Antofagasta”.

Waarbij “Antofagasta” nu staat voor een goed gevoel van eigenwaarde. Volledig leven wie ik ben, en waarvoor ik sta. En mijzelf op een passende wijze van werk en inkomen voorzien. Welke vorm het ook maar mag aannemen.

Inmiddels is de Chileense stad lang gepasseerd. En is deze fysieke plaats op de wereld geworden tot een metafoor voor “de stad” waarheen ik nu onderweg ben. Ik heb mijn intenties gezet en ben ingestapt bij verschillende mensen die mij op weg helpen dit doel te bereiken. In andere vorm, beleef ik dezelfde reis.

Doel bereikt: Antofagasta, Chili


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: