comfortzone

comfortzone

een kot op de bereklauw

In de tijd bij Ecolonie heb ik geleerd met mijzelf te leven en thuis te zijn bij mijzelf. Daarvoor heb ik veel verdriet en angsten doorleeft, heb ik veel overtuigingen losgelaten. Dit kwam met nieuwe energie. Ik verliet deze prachtige plek, on top of my game. Ik voelde mij goed. De liefde stroomde vrij door mij heen. Overal zag ik het. In mensen, dieren, natuur, uitingen van creativiteit etc.. In de daarop volgende fietstocht zag ik het terug in de onvoorwaardelijke hulpvaardigheid van mensen, ookal sprak ik nauwelijks de taal. Zo kon ik op een zondag de waterzak vullen bij een man die thuis zijn auto aan het uitpakken was. Uitleg had hij niet nodig. Hier is de kraan, succes. Toen ik besloot een nacht goed te rusten bij een Bed en Breakfast, kreeg ik naast een flinke korting een uitleg om zonder al te veel heuvels de Ardennen door te komen. En ik mocht het tentje op zetten bij een trailerpark, waar ze eigenlijk heel erg op hun privacy gesteld waren.

In Brussel fietste ik door het centrum, op zoek naar de afgesproken plek ver buiten het centrum. De navigatie werkte niet mee, ik was de weg kwijt. Om mij heen zag ik vermoeide gezichten, gefrustreerde gezichten. Er was drukte, chaos en spanning. Ik was in chaos, spanning en frustratie en vocht met mijzelf. Uiteindelijk vond ik de weg. Toen ik mij weer veilig waande en languit op de bank lag, kwamen de tranen. Verloren voelde ik mij in de straten van Brussel, een stad van (boeren)protesten, politiek en tourisme bovenop de vanzelfsprekende stadsdrukte. Een gevoel van iets dat al een tijdje onderhuids borrelde. Wat ga ik doen na Brussel? Waar ga ik heen, wat kan ik daar doen? Waar kom ik terecht? Ook zag ik op tegen de voorgenomen tocht naar het zuiden. Het vermoeide lijf en spierpijn in de benen van de afgelopen tocht speelden daarbij zeker mee. Ik had mijzelf weer eens uitgeput. Geen onbekende gewoonte. Zorgen kwamen naar boven. Zorgen, omdat ik het “nu” verliet en de toekomst angstig tegemoet zag. En dan was er ook nog de onzekerheid of ik bij de Bereklauw wel welkom zou zijn.

Op hoop van zegen fietste ik uiteindelijk richting Herent. Wat na een verkeerde ingave in de gps bijna veertig ipv. een dikke twintig km was. Eenmaal aangekomen, eerst in gesprek met Gosse. Want ja, ik kan wel aan komen fietsen, maar is er plek en is er werk? Na een paar zinnen te hebben gewisselt was het vertrouwen gewonnen en mocht ik blijven.

Drie weken heb ik hier nu mee mogen kijken, heb ik de plek mogen ervaren en voelen. En heb ik ook mijzelf weer mogen ervaren in héél andere omstandigheden als ruim een maand geleden. De herfst doet langzaam zijn intrede met lagere temperaturen, veel neerslag en kortere dagen. Ik banjer over een modderig terrein, glij uit over het straatje van kasseien en ik heb moeite al mijn spullen droog en veilig te houden voor ratten en vlooien. Ik zoek werk en vind deze in de afwas, tuinwerk en af en nog wat doe-het-zelfen met hout en schroeven. Op een dagje hout hakken kijk ik het meest voldaan terug. Een fysieke werkdag die ik twee dagen later nog voelde in de spieren. Vroeg, zo ongeveer met het invallen van de duisternis zoek ik de tent op. Na de maaltijd en nog een uurtje internetten, dat veelal uit het Spaans leren bestaat via Duolingo.

Een liefdevol bezoek, helemaal uit Drenthe helpt mij, mijzelf weer bij elkaar te rapen. Een middagje Leuven samen met Ma geeft licht, geeft ruimte. En het besef weer bij mijzelf te zijn vertrokken, weer in het verzet te zijn tegen dat wat is. En ja, zo snel een besef daar is, is acceptatie een logisch gevolg. met ma in LeuvenEen paar dagen later doe ik hetzelfde, vroeg naar bed, vroeg op, afwassen, koken en kleine klusjes her en der. De houding is anders, de spanning is minder. De ontspanning neemt toe. Een gevoel van onbehagen drukt nog steeds. Een week later wordt de spijker op de kop geslagen. Valt zowel het kwartje als de tranen. De verwoording is anders, de boodschap het zelfde. Ik voel mij niet thuis. En ik vraag mij in dit moment van verdriet af, wanneer ik mij voor het laatst thuis heb gevoeld. Zou ik hier nu zijn als ik mijzelf ergens had thuis gevoeld? Ik zoek naar een thuis in mijn omgeving, buiten mij, tegen beter weten in. Thuis zijn zit van binnen. In het hart. Het zelfde hart dat de levensenergie door het hele lijf heen pompt. Dat wat het gevoel uit de onderbuik en de gedachten uit het hoofd door het hele lijf pulseert. En daarmee het zijn grotendeels bepaald. Het hoofd maakte weer overuren. Een angstig hart als gevolg. Veel lopen, veel buiten, liefde in de arm en het oppikken van de nodige zelfzorg resulteren in no-time in een fijne sfeer, een licht hoofd, een rustig hart en een rustige onderbuik. Gegrond en verbonden.

one village against the world - dan hancoxNog steeds is er dezelfde vraag. Nog steeds ben ik in België. Nog steeds ben ik in de comfortzone van dichtbij Nederland en het spreken van de moedertaal. Maar het is ok. En ik heb weer zin in het onbekende. Het stuitten op het boek; “One village aganst the world” geschreven door Dan Hancox vergelijk ik met een synchroniciteit zoals ze in de boekenreeks van de “Celestijnse belofte” veel worden beschreven. Juiste moment, juiste plaats, juiste intentie en aanwezig zijn. Bij het lezen over Marinaleda vormt zich een bijna tastbaar beeld van deze pueblo. En groeit het verlangen hier te zijn.

En nu?

de present waarheid van een Bereklauw artiest

9 gedachten over “comfortzone

  • 29 september 2015 om 19:23
    Permalink

    Mooi stuk probeer toch je geluk te vinden op de plaats waar jij je goed voelt en die dingen kan doen waar je rustig vind en gelukkig kan voelen Groetjes Ron en Corry

    Beantwoorden
  • 29 september 2015 om 19:32
    Permalink

    Mooi geschreven!

    Ik ga je jammer genoeg waarschijnlijk niet meer kunnen zien voor je vertrekt. Maar wegen leiden overal en een leven is lang, dus ooit spreek ik je nog wel!

    Over het thuisgevoel: ik heb ondervonden dat mensen zich thuis voelen wanneer ze zich op hun gemak voelen. Ikzelf voel me het meeste thuis als ik bij iemand ben die ik graag heb en waar ik me goed bij voel. Zo heb ik ondervonden dat het thuisgevoel dat ik in leuven ervoer eigenlijk door mijn toenmalige vriend werd veroorzaakt. En samen met hem is er dus een stukje thuis uit Leuven vertrokken..

    Het ga je goed en ik hoop dat je weer je plekje vindt!

    Groetjes

    Beantwoorden
    • 29 september 2015 om 21:10
      Permalink

      Hey Erika,

      dankjewel voor het delen van je verhaal. Ik ken het gevoel van thuis zijn bij iemand. En dan is het weer wennen als een periode van samenzijn op een einde is gelopen.

      En we zijn in contact! Dus wie weet tot ooit.

      Groeten

      Beantwoorden
  • 29 september 2015 om 22:24
    Permalink

    Lieve Wouter,

    Wat een prachtig stuk, ik heb tranen in mijn ogen staan.. Thuis zijn bij jezelf is wat ik jou wens. Knuffel van mij
    Ps leuke foto s 🙂

    Beantwoorden
  • 30 september 2015 om 11:22
    Permalink

    Prachtig verhaal weer vriend, mooi hoe je jou gevoelens beschrijft!

    De ware liefde kan nooit buiten ons gevonden worden, omdat die in wekelijkheid ons diepste wezen is.

    Succes met je verdere reis,
    big hug Joost.

    Beantwoorden
  • 30 september 2015 om 21:08
    Permalink

    Altijd inspirerend om te lezen Wouter!

    Keep learning, Keep inspiring!

    “You never change things by fighting the existing reality. To change something. Build a new model that makes the existing obsolete.” – Buckminster Fuller -.

    Beantwoorden
    • 7 oktober 2015 om 19:02
      Permalink

      Mooie woorden. Leren doe ik elke dag. Dat ik er nog mensen mee mag en kan inspireren, is een geweldig cadeau! 🙂

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *