Flierefluiten

Flierefluiten

Flierefluiter

Uit het donker zie ik een paar silhouetten om mij heen. En hoor ik hoe mensen worden weggestuurd. De silhouetten vormen zich tot mensfiguren. Uiteindelijk zie ik hoe Robert en José zich over mij ontfermen. De betegeling van het privéhok voelt als een aangenaam en fris geschenk. Heel even voel ik me geïrriteerd omdat ik uit mijn slaap word gewekt. Langzaam stijgt de mist op en komt de herinnering terug.

Hiervoor was ik buiten, waar de zon de temperatuur weer aardig aan het opjagen is tot tropische temperaturen. In deze hitte heb ik de composthopen bijgewerkt. Ook de verse ingrediënten voor het potje koken van Gerard heb ik kaar gezet in de koeling. Nu kan ik even rustig zitten en wat drinken. Wanneer Robert me vraagt een fysiek klusje te doen, kan ik niet weigeren. Met een franse collega klap ik de zware houten marktkramen in. Een onoplettend moment later schreeuw ik het uit van de pijn. Twee van mijn vingers zitten klem tussen de ingeklapte constructie. Na wat sjorren, weet ik het gewicht omhoog te krijgen en ben ik vrij. Ik kom het privéhok, de corveeruimte binnenlopen om de vingers af te koelen onder de stromende kraan. Inmiddels voel ik hoe mijn hoofd steeds lichter wordt en het steeds moeilijker wordt om wakker te blijven. En dan maakt de duisternis zich meester over me.

Het ochtendhumeur maakt snel plaats voor verdriet. Ik trek mijn knieën omhoog en begin kort te snikken. Dan volgt het verantwoordelijkheidsgevoel. Zal ik nog op tijd bijgetrokken zijn om de functie van vuurman op me te nemen bij de zweethut ceremonie die om 14.00 u begint? Ik wil nog even niet accepteren dat ik er niet bij kan zijn. Ik keek uit naar deze middag, want in deze week van workshops en veel mensen, voel ik me nauwer verbonden met Ecolonie en haar mensen. En net deze middag zou er een aantal uit deze groep zich overgeven aan de hitte en duisternis van de zweethut. Waarbij ik de zorg zou dragen over het vuur en de stenen.

Eenmaal beseffend dat het niet gaat lukken, daalt er rust over me neer. Afhankelijk van de duizeligheid wisselen liggen en zitten op de knieën elkaar nog steeds af. Ik voel een grote dankbaarheid die zich in eerste instantie richt naar Robert en José, welke er beiden in hun volle aanwezigheid voor me zijn. Eenmaal buiten geef ik de franse jongen met wie ik net nog aan het werk was een hand, ook hem ben ik dankbaar.

In deze onstabiele toestand denk ik aan Marloes. Hier, waar een jaar geleden de realisatie ontwaakte dat het leven ook op een andere manier kan, is ook de plek waar ik Marloes heb ontmoet. Nu ten tijde van het eigentijds festival heb ik haar sinds het vertrek uit Nederland weer in mijn armen mogen sluiten. De liefde en genegenheid naar elkaar bracht me gelijk weer in vervoering. Hier op de grond verlang ik naar haar aanwezigheid.

Eenmaal tot zinnen gekomen breng ik de tijd door in de schemer van een massagekamer. De sfeer is hier comfortabel en fijn. Even is er geen afleiding. De omgeving is vrij rustig, af en toe hoor ik hoe er geschoven wordt met meubels in de kamer boven me en ik hoor slippers door de gangen heen stappen. Wanneer ik het gehoor naar binnen keer is het geluid bijna oorverdovend. Een onuitputtelijke stroom van gedachten gaat er door me heen. Waarvan de meeste gericht zijn op de vraag hier te blijven of door te gaan. ik ben in maart vertrokken met het idee Spanje en Portugal te bereiken. Maar de laatste week is het thuisgevoel hier behoorlijk gegroeid. Tijdens de openingsceremonie waarbij de veelzijdigheid van Ecolonie zichtbaar was, werd ik me extra bewust van dit gevoel.

Ook voerde de gedachtenstroom me terug naar het moment van onoplettendheid. Het moment waarbij de moker zijn slag uitdeelde en ik gevloerd ging. Naar de getroffen vingers kijkend, de rechter middelvinger en ringvinger zie ik twee gezonde vingers. Daarnaast voelen ze alsof ze in prima conditie verkeren. Het lichaam heeft me een halt toegeroepen. Maar waarom? Ik kijk verder terug en besef dat ik weer hard aan het rennen ben geweest de laatste dagen. Waarbij ik me geregeld vanuit de ene werkzaamheid naar de volgende diende te haasten. Hierbij gunde ik mezelf weinig rust. Ik kan de planning de schuld geven, de warmte of de coördinator van de ontbijtdienst die me het bloed onder de nagels vandaan haalde. Maar nee, de verantwoordelijkheid ligt veel dichter bij huis en is te vinden in mijzelf. Het enorme gevoel van verantwoordelijkheid.

Wanneer er verantwoordelijkheid op mij aan komt, kruip ik ineen. Sla mij maar over, ik wil dit niet dragen. Aan de andere kant snak ik ernaar en draag ik het in verschillende vormen. Uiteindelijk werd de last op de schouders te veel en had rennen geen zin meer. Een paar beklemde vingers gaven uiteindelijk het zetje tot een middag van rust en bezinning.

6 gedachten over “Flierefluiten

  • 5 juli 2015 om 19:59
    Permalink

    Let goed op je zelf en luister goed naar je eigen lichaam

    Beantwoorden
  • 17 juli 2015 om 17:08
    Permalink

    Fijn om je verhaal nog eens te lezen, deze keer. Mooie woorden; en ik kijk er naar uit om jouw armen weer om mij heen te mogen voelen.

    Beantwoorden
    • 2 augustus 2015 om 16:41
      Permalink

      Ja fijn is dat! Kijk er ook naar uit 😉

      Beantwoorden
  • 22 juli 2015 om 00:51
    Permalink

    Hey wouter,
    mooi om te lezen.
    Ik wil graag sorry zeggen voor hoe het is gegaan tussen ons en hoop dat je een geweldige tijd hebt in Frankrijk en op je verdere reizen.
    Veel liefs.
    Anna

    Beantwoorden
    • 2 augustus 2015 om 16:44
      Permalink

      Hey Anna! Is prima hoor. En dankjewel. Succes met school en je verdere stappen!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *