in de kokon

in de kokon

Daar lig ik. Op de rug. In de caravan. Ogen dicht, diepe ontspanning. Ik volg de ademhaling, terwijl ik de aandacht op mijn lijf richt; voeten, enkels, onderbenen, knieën, bovenbenen, heupen, etc.. Elk stukje lijf voel ik even na. Bij de schouders aangekomen, merk ik hoe deze staan aangespannen. Met het bewust worden hiervan, kan ik ze ontspannen. En ik merk op dat er een verandering gaande is in de ruggengraat. Op verschillende plekken hierin voel ik spanning en pijn.

In beide oren houden een paar kleine pleisters een zaadje op de plek. Een zaadje dat een paar dagen geleden zorgvuldig is geplaatst door Monique. Monique heb ik, samen met Tim ontmoet in Artigat. Omringd door Gongs, Tibetaanse – en kristallen klankschalen en een paar sjamanen drums mochten wij een tijdje verblijven in het huis van John. Samen met dit koppel en Jessica, de vrouw die hier op het huis en de katten past, heb ik hier een prachtige en dynamische tijd mogen beleven.

Stel je het Amerikaanse enthousiasme voor in de vorm van een spiritueel medium met een enorme interesse naar al de historie van deze regio (“Awesome!!”); een krachtige, doorgeleerde zelfbewuste en gevoelige vrouw met zeer nobele missie voor zowel mens als dier; een zelfbewuste en gevoelige buitensporter met een passie voor koken, en daarbij mij. En je kunt je voorstellen dat dit een week was gevuld met ontdekkingen op het gebied van historie en natuur, overvloedige eetpartijen en ontmoetingen met zowel elkaar als mijzelf.

De enige tegenprestatie van mij gevraagd voor het verblijf, is het maaien van het gras. Na een paar regenachtige dagen, en een dag bijkomen van al de ontdekkingen en dynamiek ga ik hiermee aan de slag. In het meditatieve van rondjes lopen over het gazon, kom ik tot een inzicht dat ik met Monique deel. In een eerder gesprek negeerde ik haar inbreng volledig. Nu zie ik in waarom. Het wordt in dankbaarheid ontvangen, wanneer ik met haar deel waar Monique’s opmerking mij raakte. Het grensde aan eerdere ervaringen waarin ik mij niet serieus genomen en afgewezen voelde. En het raakte mij in mijn onzekerheid. Een knuffel sluit deze openhartige ontmoeting af.

Na een ontdekkingstocht richting de bergen, brengen wij de avond met zijn drieën in een harmonieuze trance door, gedragen door drums, gongs, klankschalen en de fluit die wij bespelen. Nog lang resoneert deze intense en spontaan ontstane muzikale ervaring na, wanneer ik uiteindelijk in bed lig.

Na een dag wandelen in de Pyreneeën komen we vermoeid en voldaan terug in Artigat. Al een paar dagen heb ik behoorlijk last van de rug. Ik besluit echter niet aan Monique te vragen of ze mij hierbij wil helpen. Het is laat, we zijn moe, en morgen vertrekken Monique en Tim. Uiteraard is nu het moment, dat er eten op tafel moet komen. Allemaal heel logische redenen om maar niet om hulp te vragen, vind ik zelf.

Schijnbaar had het leven toch een ander plan voor mij. Wanneer ik de volgende dag tussen Tim en Monique zit op het bankje voor het huis, ziet Monique de stijfheid van mijn rug dwars door het t-shirt dat ik draag. Ze zegt mij hier graag bij te willen helpen met al de kennis en vaardigheden die ze rijk is.

Wanneer de auto is volgeladen, ben ik aan de beurt. Ik lig languit op de bank terwijl er een vijftal naalden de rug in worden getikt. Ik val in een enorme vertraging zonder in slaap te vallen. Wanneer ik na een tijdje weer op mag staan, moet dit heel langzaam. De benen voelen anders, de rug voelt anders. Er is iets gaande. Eenmaal bij een stoel aangekomen een paar meter verderop, ga ik zitten. Nu worden de oren met een paar zaden bestickerd, waarvan de werking mij op langere termijn helpt bij de rugpijn en de ademhaling. Op aangeven van Monique schrijf ik op; “begrenzen” en “ verademing”, want hier heeft deze lichamelijk spanning in dit geval mee te maken.

De ademhaling is inderaad iets waarop ik mij richten mag, merk ik op. Bij het tandenstokeren ervaar ik bijvoorbeeld, dat de ademhaling een stuk oppervlakkiger wordt. En dat een diepe teug lucht mij af en toe weer van de nodige zuurstof voorziet. En zo wordt de ademhaling vaker tot een tweede plaats verstoten als de aandacht uitgaat naar andere activiteiten, al is het alleen al bij het meegaan in een gedachtenstroom.

Maar er wordt mij ook een verband zichtbaar tussen de ademhaling en begrenzen. Mijn eigen grenzen heb ik een leven lang erg klein gehouden. Iedereen mocht binnen de grenzen komen. Waarbinnen ik van alles toeliet, waarbij ik mij niet altijd even fijn voelde. En waarbij ik mij klein maakte, de adem inhield letterlijk en figuurlijk om maar lief gevonde te worden, geaccepteerd te worden. Ruimte voor mijzelf voelde ik niet. Anderen die wel hun eigen ruimte innamen vond ik maar intimiderend of bestempelde ik als egoïstisch. Mooie spiegel, zie ik nu. Begrenzen en de eigen ruimte innemen. Daarmee heb ik er een mooie en spannende oefening bijgekregen.

Terug naar de caravan. Terug horizontaal in standje ontspanning. Terug naar de ademhaling. Als in een kokon, zoals de rups die vlinder wordt. Langzaam wordt de gelijkenis zichtbaar tussen de fysieke – en gevoelsmatige/ mentale houding t.o.v. van het leven welke ik heb aangenomen. Enigszsins doorgezakt en kleiner dan ik ben, met de wereld op de schouders en bezorgd met het hoofd hangend in de zorgwekkende toekomst. Geblokkeerd in een vrije, natuurlijke, levendige doorstroming.

In deze kokon (caravan) valt alles langzamerhand op de plek. De rugpijn verlaat langzaam het lijf en daarmee ontstaat meer ruimte om te bewegen. En te ontdekken welke houding mij dan wel past. Tijdens de verschillende activiteiten die ik hier uitvoer, klusjes, schrijven, wandelen, fluiten etc. hou ik de ademhaling in de gaten. En voel ik hierin een verschil. In meditaties doorloop ik het lijf en adem ik naar de pijnlijke en/of stijve plekken. Zo voel ik de onstpanning en de levensenergie steeds meer door het lijf stromen. Ik verhelder mijn wensen, verlangens en dromen. Iets wat mij vrolijk stemt en met opgewekte nieuwsschierigheid over de toekomst doet fantaseren.

Al dat, terwijl ik mijzelf veel rust en liefde schenk. Precies wat dit proces nodig heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *