Loslaten

Met volle aandacht en de tondeuse gaat een collega-vrijwilliger te werk op mijn hoofd. Met mijn haar vallen onzekerheden, gedachten en oude overtuigingen op de grond. Gedachten en overtuigingen welke de laatste dagen een gevoel van onzekerheid en eenzaamheid opriepen. Met een bijna kaal hoofd stap ik het privéhok uit en laat ik dit achter.

Tijdens het harken van de graspollen uit de nieuw aangelegde ruggen op het land van Petit Bois werd ik vanmiddag overvallen door verdriet. Even stond ik hier alleen aan het werk en kon ik er niet meer omheen. Berichten uit Nederland van een inmiddels samenwonende zus, een verhuizende goede vriend etc. riepen een gevoel van gemis op. Ik realiseer me, dat de mensen die me dierbaar zijn, verder weg zijn en moeilijker te bereiken.

Het is bewolkt en het regent een beetje. Met de muts op, een veel te grote gele regenjas en een paar werkhandschoenen probeer ik mezelf warm te houden tijdens het schoffelen. Ik hoor de regen zacht ruisen over het zeil van de tunnelkassen. Het is koud en triest, zoals ik me op dit moment ook even voel. De koude waait zacht langs mijn gezicht. Ondanks zijn koude, voelt hij hartelijk aan. Ik ben niet alleen.

Na de laatste bel en nog een paar uur harken en schoffelen, zit ik een stuk opgehelderder aan tafel. Er staat wederom een heerlijke maaltijd klaar en de eetzaal zit vol. Er galmen vele gesprekken door de zaal. Ik voel me dankbaar hier te mogen zijn.

5 gedachten over “Loslaten

  • 28 maart 2015 om 11:00
    Permalink

    Bij alles we doen in het leven komen wel eens twijfels, maar als je hart je in geeft dat je de juiste beslissing hebt genomen dan voel je dat het goed is.

    Beantwoorden
  • 29 maart 2015 om 13:31
    Permalink

    Je wordt hier ook gemist Wouter du Bois op petit bois hihi..

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *