the mountain beween us

the mountain beween us

In tegenstelling tot de meeste dingen die enorm zijn in het land dat ik nu bezoek, zit ik nu in een kleine bioscoop. Jo, John en Elaine zitten naast mij. Er zit een man in de rij achter me, die net zo hard schrikt als ik, wanneer Ben een besneeuwde berghelling afglijdt en bruut gestopt wordt door een uitstekende rots. Een rots die zijn leven redt in dit incident. Nog twee stoelen zijn bezet door een stelletje in de rij voor ons. De rest van deze ongeveer 70 stoelen staan ​​leeg. De zakken chips, zijn al leeg voordat de werkelijke film begon. Na een tijdje in deze stoelen te zitten, begin ik ongedurig mijn benen te bewegen. Bij gebrek aan beenruimte kan ik ze net niet lekker kwijt.

Ik zak in de film van twee vreemden die diep verbonden raken in hun poging zich te redden van de besneeuwde Canadese bergen. In een van de laatste scènes zie ik hoe het ego zich opwerpt en hoe dit twee individuen die duidelijk veel liefde voor elkaar voelen ervan weerhoudt de gevoelens voor elkaar te uiten. Wanneer de film tot een einde komt, ben ik sprakeloos en tranen vullen mijn ogen. Het overige publiek staat direct op en verlaat de bioscoopzaal. Met zijn vieren zitten we in stilte de aftiteling te bekijken. Tranen staan mij nader. Jo doorbreekt de stilte, met de statement een van de beste films te hebben gezien. In stilte ga ik akkoord.

Zittend in de achterkant van de 4×4 wanneer we naar huis rijden, staar ik in het donker. Wederom zijn mijn ogen met tranen gevuld. De film die ik net zag, deedt me denken aan wat ik heb achtergelaten. Niet lang voordat ik het vliegtuig instapte om naar dit prachtige, heilige gebied in Noord-Californië te vliegen, ontmoette ik een vrouw met wie ik nog steeds een zeer sterke verbinding voel. Al lang keek ik uit naar deze dag. Ik was op het punt om de vrouw weer te zien met wie ik angsten, dromen, gevoelens, enz. deelde. In de onvoorwaardelijke liefde die we deelden, voelde ik de veiligheid om veel beperkende overtuigingen los te laten, die me van mijn dromen hebben afhielden en mij ervan weerhielden mijn hart en intuïtie te volgen. Het pad dat zich na onze tijd samen ontvouwde, heeft me mooie plekken, lessen en mensen getoond en kwam met veel nieuwe inzichten.

Deze dag in laat september die we voornamelijk in de bossen rond haar nieuwe appartement doorbrachten ging in een flits voorbij. Het was prachtig om te ontdekken dat we allebei een soortgelijk pad hebben gedeeld over de persoonlijke en spirituele groei die we hebben doorgebracht. En ik hield ervan om haar als de sterke vrouw te zien zoals zij nu is. Het was bijzonder hoe snel ik mij weer thuis voelde in haar gezelschap.

In onze laatste intieme knuffel voordat ik het treinstation inloop, zeg ik dat ik van haar hou. Na een korte stilte hoor ik hoe zij dezelfde woorden uitspreekt. Tranen staan mij nader. Ik steel een kleine kus van haar lippen. Ik hef mijn handen hoog op bij het weglopen om haar uit te zwaaien. In de trein ontvang ik een berichtje dat zegt dat het precies twee jaar geleden is sinds we elkaar voor het laatst zagen.

Deze fijne dag markeert het einde van een dynamische periode in Nederland. Er waren nogal wat dingen die aandacht en actie nodig hadden; zoals een check-up met de dokter en de tandarts. Ook waren er enkele vluchten te regelen. Omdat ik meestal aan het fietsen, wandelen, liften was, was ook dit nieuw en onbekend terrein. Last-minute vind ik dat er vaccinaties nodig zijn voor een paar te bezoeken landen. En ook de zekerheid die een reisverzekering brengt, vind ik de moeite waard om te betalen. Blij was ik in deze periode bij een paar fijne mensen te kunnen verblijven, waar ik de rust vond om veel van mijn spanningen door te leven. En om zaken te kunnen regelen.

Met de pleisters op de plekken waar de naalden in mijn armen werden geplaatst en de verzekeringsdocumenten net aangekomen in mijn inbox begon de reis naar de VS. Hiermee liet ik een periode achter waarin ik een paar dagen werk op een boerderij, vrienden en familie bezoeken en alle benodigdheden regelde. En de boomgaard die ik niet zo lang geleden heb aangeplant, heb ik gedoneert aan een mooi project in Almere; Live-to-be. Ook dit was een proces van loslaten, want de eerder dit jaar geraliseerde boomgaard, was voor mij een uitgekomen droom. En ik voelde mij erg verbonden met deze bomen.

Wanneer de motoren brullen om een ​​goed gevuld vliegtuig van Londen naar San Francisco te krijgen, begin ik langzaam het verleden los te laten, van het heden te genieten en vooruit te kijken naar een lichte en lichte toekomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *