universele taal

universele taal

Terug in Porto zit ik in een klein hotelkamertje samen met Anke. We hebben een busreis van een paar uur achter de rug en een korte wandeltocht. De rugzak heeft zelden zo zwaar gewogen als nu. Terwijl Anke het avondeten bereidt zit ik op bed. Het is tijd de belevenissen van de afgelopen week in Costa de Baixo te delen. In deze week, of eigenlijk tien dagen hebben we verschrikkelijk veel mogen mee maken. Anke heeft dit net op haar manier van haar afgeschreven in een supermooi, kwetsbaar en compleet verhaal over Nascentes de Luz.

Kijkende naar de tassen vol met eten die op bed staan, begrijp ik het gewicht van de backpack. Al dit eten; gekookte tarwe en kikkererwten, een krop sla, twee enorme stukken quiche, hummus, verse tuinkruiden en een roggebrood vormen het laatst tastbare van onze periode bij Nascentes de Luz. Al dit lekkers is afkomstig uit de keuken welke een centraal punt vormt op het terrein van Nacentes de Luz. Hier hebben we veel tijd doorgebracht. Helpend terwijl er broden gebakken werden in de hout gestookte oven en er tegelijkertijd grote pannen met soep en jam werden gekookt op de hout gestookte kachel. De lekkerste gerechten uit de hand van Eduarda komen uit deze keuken voort.

Wanneer Mariana en Antonia niet in de buurt zijn is het moeilijk voor Anke en mij om met Margarida en Eduarda te communiceren. Handgebaren gaan gepaard met Engelse of Portugese kreten en soms gooien de zusters er nog een woordje Frans tussendoor om de boodschap over te brengen. Het vergt van alle kanten veel geduld, de boodschap te begrijpen. Geregeld raakt er wat verloren in de vertaling. Zo dacht ik uit een verhaal bestaande uit handgebaren en Portugese kreten van Eduarda eens op te maken dat er een wandeling voor de boeg lag die over een berg ging met een mooi uitzicht. Dat er aan het einde van deze wandeling een kerk wachtte met Fatima en dat deze wandeling langs een grot met waterval leidde, waar een kapelletje bij was gebouwd. Uiteindelijk bezochten we een kerk, waar inderdaad Fatima binnenkwam gereden. (Het was nog in aanloop tot 13 mei, de dag dat “Onze Lieve Vrouw van Fatima” wordt geëerd. En haar standbeeld legde een bepaalde route af, welke ook in deze regio langskwam.) En zagen we een waterval en beklommen we een heuvel, maar wel met behulp van een aanwezige trap.

Wanneer na een ochtend zwoegen in de keuken de warme en verse broden worden geproefd met een scheut olijfolie wordt er een lied ingezet dat voor mij klinkt als; “Onkie Ponkie yeah”, gevolgd door een vreugdekreet gericht op de broden en het samen zijn. Deze “Onkie Ponkie” wordt vervolgens veelvuldig ingezet. Wanneer er lekker eten op tafel staat, een geschenk wordt gegeven/ ontvangen, de plantjes geplant zijn, de klus geklaard is, of wanneer er een moeilijke boodschap in deze mix van talen is overgekomen bijvoorbeeld.

Ik merk zoals ik eerder in Marinaleda heb gemerkt, dat ik het super moeilijk vind niet te kunnen communiceren. Het wordt moeilijker te delen, te leren, het wordt moeilijker om mijzelf te kunnen uiten etc.. De vanzelfsprekendgeid verstaanbaar te zijn, valt helemaal weg. En soms mat mij dat af. De gevulde dagen van werk, bezoeken aan vele interessante mensen, helpen bij een vrouw in verhuisstress en toeristische highlights bezoeken, laten weinig tijd over voor een moment van stilte en contemplatie. Wanneer de mogelijkheid zich aandient trek ik mij graag even terug in de slaapkamer om van de rust te genieten en weer tot mijzelf te komen. Pfoeh, wat is het hier intens.

Één taal is hier echter overduidelijk aanwezig en dat is de universele taal. Een blik in de ogen van zowel zuster Margarida als zuster Eduarda is genoeg om dit te zien. Ook de ogen van de vertalers speciaal voor ons ingevlogen zijn gevuld met deze helderheid. Deze stille taal wordt hier door iedereen verstaan en verbindt ons allen op een hartniveau. De vrolijke zusters noemen dit, het licht van God. Ik verkies Liefde. Deze week heb ik (wederom) mogen ervaren hoe krachtig en verbindend deze energie kan werken, wanneer deze vrij stromen kan.

En toch… Waren de aanwezige vertalers zeker geen overbodige luxe.

Nascentes de Luz

Als eerste buitenlandse vrijwilligers hebben Anke en ik mogen genieten en meewerken in dit project gericht op duurzaamheid in de breedste zin van het woord. Permacultuur is voor deze zusters een bekend begrip. Het hele terrein is wel gepland en flink in ontwikkeling tot een tuin die in een overvloed van groenten en fruit voorziet. Er is ruimte voor een breed scala aan activiteiten, van danslessen tot jeugddagen. Onze komst was voor hun de bevestiging op de vraag of zij de deuren ook voor internationale gasten en vrijwilligers zouden openen. Een afscheid in een tot kapel ingerichte kamer, gepaard met tranen en emoties sloot een intensieve en bewogen periode af. Ik wens dit geweldige koppel met een missie nog vele internationale ontmoetingen.

Nascentes de Luz op Facebook

 

2 gedachten over “universele taal

  • 16 mei 2016 om 10:11
    Permalink

    Hoi Wouter, ik zou me niet zo druk maken over dat je niet kunt communiceren. Met dit verhaal communiceer je perfect. Jij weet als geen ander dat het niet in de woorden zit :). Veel plezier en rust!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *