Vrijdag

Vrijdag

In de warmte van de zon was het vandaag heerlijk vertoeven. Het duurde niet lang voordat ik de trui over mijn hoofd geknoopt had om mijn nog weinig behaarde hoofdhuid tegen de warme zon te beschermen. En ik in een t-shirt aan het werk was op het nog vrij kale land van Petit-Bois.

De laatste dagen hadden de uien de prioriteit, die moesten gepland worden. En zo stond er op tweede Paasdag een flinke groep in de kleigrond te harken en schoffelen. En werden de lijnen in de bedden uitgezet om de uien langs te planten. Deel van dit gezelschap waren mijn pa en oom Ron. Na een dag met ze gewandelt, bijgepraat en relaxt te hebben was het nu tijd, de handen uit de mouwen te steken. En beiden werkten mee tot dat het tijd was naar huis te gaan, terug naar Nederland. Haudou! Bedankt voor jullie bezoek, ik vond het super!

En nu ligt het uienveldje er strak bij. Afgedekt, zodat de kraaien er niet met de uien vandoor gaan, denkende dat het nestmateriaal is. En is het met drie man rustig onkruid wieden. Voor volgende week staat er ook weer veel gepland aan planten en zaaien. Vandaag was een geschikte dag om de voorbereidingen te treffen. Zoals het klaarmaken van de plantmachine. Dit behoorlijk oude stuk gereedschap had inmiddels al weer acht maanden op de zelfde plek gestaan. En was overwoekerd door wat braamstruiken en lang gras. Met steeksleutel 24 krijgen we de vastgeroeste bouten los. Met wat smeerolie en een grote moker krijgen we de draagarmen op de goede plek. Hoppa, nu nog even de schoffelbalk klaarmaken en uitproberen. Bij gebrek aan gewichten om de schoffels op de juiste diepte te houden, sta ik het laatste uur achterop de schoffelbalk om de schoffels op de juiste diepte te houden. Het is een bijzonder gevoel de schoffels onder mijn voeten door de aarde te voelen schoffelen.

Dan is het al weer vrijdag avond. Ik moest echt even mijn best doen om aan de gezelligheid van Ecolonie te ontsnappen, om een bericht te schrijven. Inmiddels ben ik zo in het leven hier aangekomen, dat het moeilijk wordt om naar de computerruimte te lopen. De telefoon staat al wekenlang uit en de mail check ik ook maximaal één keer in de week. Bijzonder vind ik dit, want voordat ik de fiets op stapte was het meer dan dagelijks dat ik “in verbinding” stond. Terwijl nu, met veel minder “verbinding” ik me veel meer verbonden voel.

Uien planten

3 gedachten over “Vrijdag

  • 10 april 2015 om 21:42
    Permalink

    Het was gezellig vooral het wandelen door het water mijn schoenen zijn net weer droog nog bedankt

    Beantwoorden
  • 10 april 2015 om 21:53
    Permalink

    Ik kom zeker nog eens bij jou langs om te wandelen in de mooie natuur rond je woonplaats als het mag

    Beantwoorden
    • 12 april 2015 om 07:54
      Permalink

      Mooi stuk wandelen was het! Natuurlijk! Ik zie je/jullie graag weer verschijnen.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *