woestijn

woestijn

In het landschap van zandkleurige rotsen en over het algemeen lage begroeiing vallen de Joshua-/ Yucca trees het meest op. Een diversiteit aan cactussen vult het landschap verder in. Het is hier droog. Maar het beeld van woestijn als een kale zandvlakte klopt niet voor dit stuk wildernis. Buiten de rondrennende konijnen is alles wat ik hier zie aan wildleven mij vreemd. De roadrunners, quails, etc. geven mij het gevoel in een dierentuin rond te lopen. Tijdens een wandeling zie ik hoe een groep kleine loopvogels (geen idee hoe ze heten) beschutting zoekt in de lage, dichte en stekelige begroeiing. Dit gaat gepaard met fijn klinkende piepende tonen die ze uitstoten. Een stuk verderop wordt ik begroet door een zwart gevederd vogeltje met een kleine kuif. Ook zijn geluid is onbekend en vriendelijk.

In dit glooiende landschap bezaaid met rotsen kom ik mijzelf weer tegen. Het landschap is mij zo vreemd, het is alsof ik in een andere wereld terecht ben gekomen. In een eerste wandeling durf ik niet ver de wildernis in te lopen, bang dat ik verdwaal. Ik moet een paar keer terugkomen om vertrouwd te raken met dit stukje wildernis. Elke keer dat ik terugkom, wandel ik een stuk verder het onbekende in. Ik vind een weg door en over de rotsen, het zand en de ruige begroeiing.

Wind

De wind is een trouwe metgezel die uit alle windrichtingen lijkt te komen. Het is mij nog niet gelukt een beschutte plek te vinden, waar ik mijzelf en omgeving van een meditatief fluitconcert kon schenken. En God, wat kon dit mij frustreren. Telkens, wanneer een paar klanken de lucht in gingen, werd ik met een subtiele bries of een flinke windstoot het zwijgen opgelegd. In frustratie zoekende naar een nieuwe en beschutte plek, kon ik natuurlijk niets vinden. En als ik wat leek te hebben gevonden, kwam de wind uit onverwachte hoek om mijn fluitspel te verstoren.

Spiegels

Tijdens een wandeling in het Joshua Tree National Park van een paar mijl, is het moeilijk in het nu te blijven. Ik heb een wandeling gekozen, waarvan het begin vrij eentonig lijkt. Natuurlijk is dit mijn eigen perspectief. Het landschap is hier anders, glooiender zachter en de witte opeengestapelde rotspartijen zijn uit het beeld verdwenen. Hier zie ik meer donker gekleurd gesteente.

De wind loeit wederom rond de oren, maar al wandelend met het zand krakend onder mijn schoenzolen probeer ik toch eens wat te fluiten. In samenspel met de wind is de gedachte. Tijdens de volgende minuten merk ik hoe ik de verbinding met mijzelf en de omgeving niet echt aan kan gaan.

Wanneer ik een paar foto’s van mijzelf wil maken, dondert de camera van de rotsen af. Een barst in het scherm als gevolg. En tot overmaat van ramp, zie ik later ook nog eens hoe er allerlei donkere plekjes in de foto’s zichtbaar zijn. Gelukkig kan ik mij gemakkelijk neerleggen bij de valpartij van de camera. Ik nam een risico. En dat pakte uit met een gebarsten scherm.

Reflectie

Maar toch zet het mij aan het denken. Wil het leven mij iets duidelijk maken? Ik denk het wel. Maar wat? Enige tijd geleden was ik druk in de weer achter het computerscherm. Er moest een nieuwe website komen dacht ik. Dus dat deed ik. In het hele gedoe van verhuizen, vormgeven, etc. was ik gericht op de buitenkant. Niet op; wat voelt goed en wat ben ik. Ik was het gericht op hoe bereik ik mensen, en hoe krijg ik het voor elkaar dat ik gezien wordt, erkend wordt en waardering krijg? Ik voelde zorgen in mijn buik. Het hoofd merkte dit en dacht de oplossing te weten. Ik volgde en liet het hart achterwege. Ik; lees hoofd, raakte er weer helemaal van overtuigt dat de oplossing in internetmarketing te vinden was. In al die algoritmen van Facebook en Google zag ik de ene na de andere facebook marketeer. En dat zag ik als bevestiging op de goede weg te zijn. Lang verhaal kort; Ik dwaalde verder dwaalde af.

Ik dacht mijn lesje wel geleerd te hebben. Maar God, wat kunnen buik en hoofd een sterk spel spelen zeg. De nieuwe liefde; de fluit, durfde ik nauwelijks een ander ten gehore te brengen, omdat ik bang was weer te veel in de buitenwereld verzeild te raken met iets dat zo persoonlijk, intiem, krachtig en transformerend voor mij is. Toch begon ik het op te nemen. Een klein stemmetje zegt mij dit te mogen delen. Als het waardevol voor mij is, kan het dat ook voor een ander zijn.

Valkuil

En daar is de valkuil. Wanneer ik iets deel, ga ik naar buiten. Wanneer ik iets deel is er de mogelijkheid gezien te worden. En dat wil het onzeker en minderwaardig voelende Ikje van Wouter nou zo graag. Natuurlijk weet het al-overziende Zijn van het hart dat er de uitnodiging is mijzelf eerst eens te gaan zien, maar het hoofd wil eerst nog even de strijd aangaan, voordat het zich settelt in een samenwerking met hart. Ook buik vindt het allemaal maar beangstigend en ziet toch graag hoofd in controle.

Het is ook zo’n spelletje.

Wat is het nut momenten vast te leggen op de gevoelige plaat, wanneer ik zelf nauwelijks aanwezig ben?

BAM! “barst, ”; zei het scherm ;“let eerst maar weer op jezelf.”

Beperkende gevoelens en gedachten

Frustratie, onbalans, boosheid, verdriet, minderwaardigheid, faalangst, zorgen etc.. De afgelopen dagen vullen gevoelens en gedachten in deze richting mijn hele zijn. Terwijl ik mij op dit moment in een supermooie, bijna onwerkelijke omgeving begeef, kan ik het nauwelijks met mijzelf uithouden en mij volledig aan de ervaring van het moment overgeven. Ik maak mij superklein en excuseer mij bijna voor mijn aanwezigheid. Ik voel hoe mijn adem stokt. En hoe de spanning zich o.a. in schouders en kaken vastzet.

Ik ben de fase van schrijven, tekenen om in contact te komen en te blijven met mijzelf en mijn innerlijke belevingswereld voorbij.

De overtuiging; dat ik geen moeite meer hoef te doen om bij mijzelf te blijven, mijn gevoelens, gedachten en gedragingen te doorgronden en dat ik alles “zo” in gedachten wel oplos, weerhoudt mij er lang van de blik weer eens goed naar binnen te werpen en de pen (of tablet) op te pakken. Want dat heb ik inmiddels wel genoeg gedaan. En het is wel voldoende als ik het in mijn hoofd oplos.

Nou heb ik gemerkt dat ik eindeloos in mijn hoofd kan ronddwalen. Dat dit mij enorm uitput. En dat alles wat hierbij overblijft een zwaar hoofd is. En dat enige uiting van mijn gedachten en gevoelens ruimte schept om de wereld en mijzelf weer helder te kunnen zien.

Bevrijding

Het yoga-ochtendritueel dat ik van de zomer geleerd heb, houd ik nog steevast vol. Tevens fluit ik hele bergen van mij af. Echter, het plezier dat het mij eens bracht lijkt ver te zijn verdwenen.

Meditatie daarentegen laat ik liggen. Ik haal toch zoveel uit mijn gefluit, waarom zou ik nog meer moeite doen? Hetzelfde geldt voor het schrijven. Een middel dat mij eerder zo goed hielp de gedachten, gevoelens, en gedragingen aan de oppervlakte te brengen die mij onzichtbaar sturen en stemmen.

Met enige dwang zet ik mijzelf weer achter de tablet en begin te schrijven. Onsamenhangende teksten, met een groot “FUCK”-gehalte worden opgeslagen in de digitale cloud. Terwijl de donkere wolk in mijn hoofd, hart en buik via de woordenval langzaam oplost. Na een nachtelijke interventie, waarbij wederom een wervelstorm van frustraties, gedachten en vloekwoorden via het toetsenbord het scherm oprollen kan ik rustig in slaap vallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *