zomer

zomer

vlinder

Hoogzomer. Warm, droog en zelden een regenbui. Dagelijks doen de sproeiers een poging de grote dorst van de gewassen te lessen. De composthopen groeien gestaag onder het vele afval dat nu wordt geproduceerd. Met alle mensen; kampeerders, vrijwilligers etc. is dat nog al wat. Al die monden gevoed, extra werk in de keuken, rennen om het buffet tijdig te serveren. Bakken op echte bakkerstijden. Om vijf uur met de meelschep in de hand, half negen de krentenbollen in de mand. Het is zomer.

De sfeer is anders. Uitbundig. Kinderen spelen. Volwassenen relaxen en volgen een legio aan workshops en andere activiteiten. Ook ik ben anders. In de overvloed aan mensen en activiteiten, zonder ik mij af. Ik voel me anders, mede dankzij een kort bezoek aan Nederland. Het droeg bij aan het vooruit kijken, wat wordt de volgende stap? Want eind augustus komt langzaam dichterbij. En daarmee ook de keuze, blijven of doorgaan. Ik heb hier veel doorgemaakt, eenzaamheid, onzekerheid, vermoeidheid, overwerken, confronties, ontmoetingen etc.. Ik heb me hier enorm thuis gevoeld, verbonden gevoeld. En heb me altijd in gezet voor dit geheel.

Het keuze moment bleef ik voor me uit schuiven. Het kostte moeite te besluiten om deze oase al dan niet te verlaten. In het besluiteloze lieten passiviteit en vermoeidheid zich zien. Ik leefde veel in afzondering. Gewapend met haaknaald ging ik door de vele bollen wol heen en creëerde ik muts na muts. Ook het potlood is aardig geslonken op de vellen tekenpapier. En natuurlijk de bossen in de omgeving zullen me nu wel aardig kennen. Vaak struinde ik hier doorheen. Ontmoetingen met slangen en reeën brachten me weer terug op de wereld, met twe voeten in het nu. De luie stoel in de hut heeft me van veel steun en rust voorzien.

Naast het maken van de keuze had ik wat op te ruimen. Ik merkte op te staan met tegenzin. Energie was ver te zoeken. Ik had het vergeven. Vergeven aan anderen. Te veel gaf ik het weg, vaak in de vorm van aandacht. Aan iedereen die er om vroeg. Meestal is het geven en ontvangen van aandacht hier in gezonde harmonie. Soms echter is deze harmonie verstoord. Van sommige mensen komt het gewoon niet terug. Daar gaat de aandacht, energie of wat het ook mag heten verloren in het miserie van de ontvanger. Welke er op zijn beurt weer op gedijt. Heerlijk, hij vraagt om meer, ik geef meer. Cirkeltje rond. Uitgeput blijf ik achter. Miserie afkappen, cirkeltje doorbreken. Een halt toe roepen aan dit gezuig is bescherming bieden aan mezelf. Uiteindelijk is er maar één aan wie ik de aandacht dien te schenken. Zodat ik kan stralen, zodat ik kan geven.

Gaandeweg daalt het effect van de keuze in. De conditie is een paar keer aangesproken in een rondje fietsen. En die lijkt nog goed te zijn. Beweging brengt beweging. Het hielp de energiestroom weer op gang te brengen. Ook de dagelijkse meditatie helpt in het hervinden van de energie. Beschermen van mezelf komt met een langzaam sterkende houding. En alsof de duvel er mee speelt, ben ik veel minder in aanwezigheid van het miserie.

De golf stroomt door. Ik volg de stroom. Het avontuur. Ik ga.

5 gedachten over “zomer

  • 16 augustus 2015 om 15:57
    Permalink

    Heel mooi geschreven, en herkenbaar. Tijd voor de (volgende) sprong in het diepe. Laat je mee golven! 🙂

    Beantwoorden
  • 29 augustus 2015 om 16:32
    Permalink

    Prachtig stukje weer Wouter! Ik heb genoten van onze tijd hier en nu weer verder met het avontuur. Good Luck my Friend!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *