Fluit Je Hartenklanken

Fluit Je Hartenklanken

Gewijde ruimte

Mijn handen rusten in de handen van een vrouw links en een vrouw rechts van mij. Als onderdeel van een kring luister ik naar de sjamanendrum, welke de ruimte inwijdt voor de avond. Het ritme van de drum gonst door mijn hele lijf. Ik voel hoe mijn hart zich opent.

Silvie is over een drempel heen gestapt, ze heeft zich laten horen samen met haar zelfgemaakte drum. Hiermee is de weg geopend voor de andere deelnemers van de workshop: “Hartenklanken”.

Hartenklanken

We zijn compleet. De laatste deelneemster is binnen. Nu is het aan mij de beurt mijzelf te laten horen. Met enige twijfel open ik de workshop met een voorstelrondje. Tijdens dit rondje hoor ik hoe bijna de helft van de deelnemers een muziekinstrument bespeelt of bespeelt heeft. Één van de deelnemers is zelfs naar het conservatorium geweest. Kortom, er zijn ruim voldoende redenen aanwezig voor mij om dicht te schieten en mij terug te trekken in onzekerheid en gevoelens van minderwaardigheid.

Maar! Zoals altijd heb ik een keuze. Ik besluit mij niet te laten overmeesteren door deze beperkende gevoelens. Ik realiseer mij, dat deze groep vanavond bijeen is gekomen, vanwege de speciale ervaring die Jan had tijdens de workshop drie weken eerder. Een middag, waarbij mijn liefde voor de Native American Flute stroomde. En waarbij ik volledig mijn gevoel en intuïtie volgde. Een middag waarbij ik mijn liefde voor de fluit deelde, en de deelnemers aanspoorde vooral het gevoel te laten spelen. Zo is het nu ook.

Wanneer de deelnemers hun plekje hebben gevonden en de klanken de ruimte vullen, leg ik contact met de verschillende fluitisten. Bij iedereen bespeur ik enthousiasme en plezier. De tijd vliegt voorbij en ik heb het gevoel dat ik iemand mis. Er is inderdaad een vrouw die zich heeft afgezonderd. Ze loopt er tegenaan geen melodie uit de fluit te krijgen, en ze zegt het niet mooi te vinden klinken. Herkenbare zelfkritiek, omdat ik deze ook wel eens op mijzelf heb geuit. Gedachten die het speelplezier vergallen, de creativiteit boycotten en het zelfvertrouwen doen slinken. Gedachten waarvan ik weet, dat zij als sneeuw voor de zon verdwijnen, wanneer ik doorblaas op de grondtoon van de fluit en deze door al de cellen van mijn lijf laat resoneren. Totdat ik weer herinner, dat alles goed is, dat het om het plezier en de verbinding gaat, en zo het contact met mijzelf en mijn gevoel weer herstel. Dit deel ik met de vrouw. Dankbaar neemt ze naast een paar praktische tips, deze woorden in ontvangst.

Je mag er zijn,

Een drempel welke voor mij lange tijd duurde om over te stappen, was het spelen in de aanwezigheid van anderen. Ik schaamde me, voelde mij niet goed genoeg, etc.. Voor de deelnemers wil ik deze drempel gelijk elimineren. En de gedachte te laten settelen, dat alles goed is en dat iedereen er mag zijn zoals ze zijn.

Dus.

Terug in de kring met de fluiten in het midden. Op zijn beurt volgt iedereen elkaar op met groeiend enthousiasme, nadat Jan zijn hartenklanken heeft laten horen. Met veel plezier luister ik naar de verschillende hartenklanken en zie  ik hoe iedereen op zijn eigen manier verbindt met het instrument. Ook de aandacht die iedereen voor elkaar heeft ontgaat mij niet.

lofzang

In dankbaarheid neem ik de lovende woorden van de deelnemers in ontvangst. Achteraf merk ik, hoe ik veel ben vergeten van deze lofzang. In de overvloed van positieve reacties heb ik de exacte woorden niet meer kunnen onthouden. Wat mij het meest is bijgebleven, is dat een groep die elkaar al jaren kent, elkaar opnieuw heeft leren kennen. Dat ik de mensen raakte, gewoon door te zijn wie ik was. Dat mijn Liefde voor muziek en de Native American Flute duidelijk voelbaar was en enthousiasmeerde. Dat iedereen het gevoel had, er te mogen zijn, dat iedereen zich veilig en gehoord voelde. En dat ik vooral door moest gaan.

Met deze woorden in mijn hart, vervolg ik de weg van de fluit.

Sfeerimpressie: workshop Hartenklanken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: